Kendini tutamadan ağlamaktı.
Eskiden çok ağlardım. Geceleri yatağıma yattığımda ister istemez birkaç damla dökülürdü gözlerimden. Evet. İster istemez olurdu. Çocukken daha çok olurdu. Ama artık pek olmuyor. Ağlamanın bir işe yaramadığını, kendini daha çok çaresiz hissettirdiğini öğrendiğimden beri çok sık ağlamıyorum. Evet. Çok sık. Çünkü eskiden daha çok ağlardım. Tamamen ağlayamamak birazda duyguların yok oluşu gibi. O zaman yitirdim mi duygularımın bir kısmını. Hayır yalnızca başa çıkabiliyorum. Duygularla başa çıkmak nasıl bir saçmalık. Duygu adı üstünde işte. Ama biliyorum daha çok mantığımla hareket ediyorum bu aralar. Ve beni mutlu eden bu. Ama duygusuz bi insan olamam ben. Arada bir kendimi tutamadan ağlamam da bu yüzden işte.
birde istesende ağlayamamak vardır o çok daha kötüdür.
YanıtlaSil-
hemera